De beste kust van Brazilië - Tubber Blog

Brazilië ligt tussen de monding van de Amazone en de noordoostelijke schouder van Zuid-Amerika; een schip zou er vanuit Europa ongeveer 6 weken over doen om de kust te bereiken, voornamelijk vanwege de krachtige passaatwinden. Naast het feit dat het land prachtig is, wilden mensen het land ook bereiken vanwege de belofte van goud en oogstbare gewassen zoals suikerriet, inheemse bomen, koffie, katoen, cacao en tabak. Het is een geweldige locatie voor een zeilvakantie!

In sommige grote steden, zoals Sao Luis, is het levenstempo ouderwets en lijkt het bijna vergeten. Veel van de mensen die er wonen zien eruit alsof ze in de verkeerde tijd leven, nog steeds in de illusie dat ze kunnen floreren van suikerriet en katoen. Er is echter een lokale modeontwerper genaamd Rodrigo Raposo, die regelmatig praat over het kleden van de leden van de samenleving van de staat Maranhao in zijn jurken die meer dan 1000 euro per stuk kosten. Door rijke rancheigenaren en debutantes te kleden, hoopt hij een meer Gone With The Wind-stijl te bereiken in plaats van een perceptie van globalisering.

De sfeer

De sfeer is erg ontspannen en het levenstempo ligt laag. Met koloniale gebouwen langs de wandelpaden en de geplaveide straten, kunnen bezoekers niet anders dan de spelende kinderen op straat, fanfaremuziek en reggaedeuntjes uit achtertuinen opmerken. Mensen luieren onder de mangostraten op stenen bankjes die de Portugezen meebrachten om ze te ruilen voor goud. Blijf rondhangen en voel de koele zoutwaterbries terwijl je een verfrissend blikje van het plaatselijke drankje Guarana Jesus drinkt.

In feite is de wind iets waar dit gebied bekend om staat en zelfs de beruchte sambazangeres Alcione, die hier een geschiedenis heeft, zingt erover in haar liedjes. “In deze hoek van het noorden, waar de wind sterk waait en er duizend mooie dingen zijn. Alles spreekt tot ons over liefde. De wind dicteert het ritme van ons dagelijks leven.” De zeebries in Sao Luis is bekend en geliefd en de lokale bevolking in het gebied heeft een gezegde dat luidt: “Als de wind uit alle richtingen komt en je je niet gedeisd kunt houden.”

Waar moet je zeilen?

Volg de kust en neem een boot langs de Rio Preguicas, wat zich laat vertalen als de Luie Rivier. Terwijl je vaart, zul je vissers zien op hun houten boten met wapperende zeilen, gewoon genietend van hun dag. Je kunt er zelfs een paar betrappen terwijl ze een dutje doen in hun hangmatten die ze aan de masten hebben opgehangen. Je neemt het tafereel in je op en kijkt naar de bossen die langs de waterwegen liggen. Uiteindelijk vaar je langs een 30 meter hoge zandduin en weet je dat je het Lencois Maranhenses National Park bent binnengevaren. Hoewel er veel zandduinen zijn, is het vrij duidelijk dat het land geen woestijn is, want er zijn glinsterende lagunes, wilde dieren zoals schildpadden en vissen, en veel bewijs van regen.

De duinen hier blijven een beetje een mysterie omdat niemand echt zeker weet waarom ze er zijn. Men denkt dat het sediment is meegevoerd door de rivieren, dat de wind het zand van de stranden heeft gestolen en ze daar heeft gebracht, of dat de zeestromingen hebben geholpen om ze te creëren. Hoewel iedereen iets anders lijkt te denken, blijft het mysterie een van de aantrekkingskrachten van Lencois. Als je de lagunes bezoekt, heb je de mogelijkheid om tussen de prachtige lelies te zwemmen, de tijgerschildpadden te bekijken en te proberen de wolfvis te vinden die zich in het zand ingraaft op zoek naar vocht. Mensen weten niet precies hoe ze hun eieren leggen, maar velen denken dat ze die in het zand ingraven, perfect getimed om uit te komen als de regens komen, of dat de vogels de kleverige eieren aan hun voeten geplakt krijgen, die ze vervolgens in de lagunes deponeren. De hele plek lijkt onbestudeerd en nauwelijks bezocht, en als je de zandduinen beklimt, lijkt het alsof er zelfs niemand anders in de buurt is.

Degenen die hun onderzoek hebben gedaan of advies hebben gekregen van de lokale bevolking weten dat ze de toegangspoort Barreirinhas, die aan het park grenst, moeten overslaan en rechtstreeks naar Atins moeten gaan, dat direct aan de witte zandstranden grenst. In feite is het alleen bereikbaar met voertuigen op 4 wielen en is het niet veel meer dan een paar stoffige wegen. Atins is onlangs echter een van de meest opwindende nieuwe gemeenschappen voor kitesurfen genoemd, zelfs een van de beste plekken voor deze sport ter wereld. Het water is er kalm en er waait een constante wind die wordt beschermd door een zandbank, waardoor de omstandigheden bijna perfect zijn.

In plaats van een four-wheel drive kun je overstappen op een motorboot en je reis maken over de Parnaiba, een van de grootste rivierdelta's ter wereld. De eilanden zijn enorm en de mangroves torenen uit als de wolkenkrabbers van NYC. Er leven primaten in het bos en ze zijn zo slim dat ze Einstein-apen worden genoemd. Ze gebruiken zelfs stenen gereedschappen om noten open te maken. Je kunt leguanen de boomtakken zien verzwaren en papegaaien vliegen van boom naar boom. Vissers halen garnalen binnen en je ziet roestige scheepswrakken waar het water ondiep wordt. Je kunt zelfs toekijken hoe hele families wat tijd met elkaar doorbrengen en in de modder graven naar krabben.

Je kunt Pedro da Costa Silva ontmoeten, een naturalist met de bijnaam Nederlandse Piet omdat hij vijf talen spreekt. Hij is de zoon van lokale rijstboeren, dus hij weet meer over het gebied dan de meesten. En hij kent verhalen over het vangen van anaconda's en aanvallen van zoetwaterroggen en adders. Hij heeft zelfs de littekens om het te bewijzen. Samen kun je het landschap intrekken om op zoek te gaan naar de zijdeachtige miereneter, die klein en ongrijpbaar is. Costa noemt hem zelfs een kleine Houdini omdat hij kan ontsnappen, zelfs als je hem vangt.

De wandeling is magisch. Onderweg zie je een gronduil en een schorpioen, maar geen miereneter. Je moet even pauzeren en wat verse kokosnoten halen bij de boerderij van Pedro en Maria Militao, twee inheemse Indianen. Maria kent verhalen over de zijdeachtige miereneter die ze ooit als huisdier hield en hoe hij zo jaloers was dat hij alle kinderen beet die bij haar probeerden te zitten. Hun andere verhalen gingen over hun aap die verslaafd was aan marihuana en altijd stoned was.

In het plaatsje Barra Grande kun je het Franse echtpaar Frederic en Sophie Fournier ontmoeten. Met behulp van lokale materialen zoals carnaubapalm en cumaruhout hebben ze Pousada Chic gebouwd. Ze streven ernaar om van deze bestemming een kitesurfparadijs te maken en ze hebben al vooruitgang geboekt omdat een aantal topnamen in de sport zich hier hebben gewaagd om deel te nemen aan wedstrijden.

Je kunt naar Jericoacoara gaan, dat wordt gekenmerkt door bikini's, Caipirinhas, zonsondergangen en zandstranden. Het wordt meestal Jeri genoemd en is een bekende hangplek voor Brazilianen, kitesurfers, windsurfers en iedereen die van een leuke hippieachtige strandstad houdt. Hoewel het veel weg heeft van een hippieparadijs, is Jeri eigenlijk relatief modern en chique. Er zijn sushirestaurants, moleculaire gastronomie en veel lokale gerechten zoals krab, garnalen en vis. Er zijn kuuroorden, livemuziek in restaurants en luxe hotels. Het nieuwe hotel Essenza maakt naam met zijn grote zwembad, watertherapie en gerenommeerde chef-kok. Er zijn maar een paar straten, maar alles wat je je maar kunt wensen van een vakantiebestemming. Bovendien ligt het in een nationaal park, wat overontwikkeling voorkomt.

Dadinho en het kitesurfen

Een van de eersten die reizen naar Jeri organiseerde was Ronaldo Soares e Silva, ook wel bekend als Dadinho. Hij heeft een heel verleden, want 25 jaar geleden verliet hij zijn geboortestad om te ontsnappen aan de 5 vrouwen die hij zwanger had gemaakt. Toen hij aankwam, was er geen elektriciteit of toeristen, en hij zei dat hij erg dankbaar was dat kitesurfen hier verandering in bracht. Vanwege de van nature perfecte wind zijn er nu 1.000 vliegers per dag in het hoogseizoen.

Hij legt uit dat de plek om te kitesurfen rond Jeri Prea is, waar een kitesurfschool is die Rancho do Kite heet. Ze beweren dat ze iedereen binnen twee weken les kunnen geven. En omdat de windomstandigheden altijd gunstig zijn, kunnen de lessen altijd doorgaan. Je kunt zelfs wat tijd doorbrengen met het team daar, dat je binnen een paar minuten op de kiteboards heeft staan.

Als je terugkeert naar Jeri, zul je zien dat iedereen zich aan het vermaken is tijdens het zandsurfen, quads rijden of paardrijden. s Avonds vormen zich drumcirkels en in de schemering zijn er optredens van vechtkunsten te zien. Er zijn pop-up winkeltjes waar cocktails worden geserveerd en veel van de drukke inwoners gaan naar de zandduinen om rond te hangen. Iedereen verzamelt zich om te kijken naar de bijzondere zonsondergang die recht de zee in gaat. Als je geluk hebt, kun je een glimp opvangen van de capoeira meester die bijna 30 salto's maakt, recht de duinen af de zee in. Je kunt ook kijken naar de kitesurfers in de verte die het laatste beetje zon proberen te vangen en ontspannen de avond in gaan met de gedachte dat niets perfecter kan zijn.